หน้าแรก > Witoonp Talk > แพ้ ชนะ ใช่เรื่องใหญ่

แพ้ ชนะ ใช่เรื่องใหญ่

เขียนโดย : วิฑูรย์ พงศ์ศิลาทอง

วันนี้มีเรื่องมาเล่าให้ฟังครับ ผมได้อ่านบล็อกชื่อดังของ New York Times ชื่อ Freakonomics โดยผู้เขียนเค้าเล่าเรื่องสนุกเรื่องนึงครับ

คุณครูท่านหนึ่ง จัดให้มีการประมูลเงินรางวัล 20$ ขึ้นภายในชั้นเรียน โดยที่มีกติกาดังนี้ ผู้ประมูลจะต้องประมูลขั้นต่ำแต่ละครั้งเพิ่มขึ้น 1$ ของราคาประมูลสูงสุด และเมื่อเสร็จสิ้นการประมูล ผู้ที่ได้อันดับหนึ่งและอันดับสองต้องจ่ายเงินตามราคาที่ประมูลไว้

เมื่อทำการประมูล นักเรียนในห้องก็ประมูลด้วยความเรียบร้อยดี แต่เหตุการณ์ที่เหนือคาดก็เกิดขึ้น มีผู้เสนอราคา 21$ ซึ่งสูงกว่าราคาเงินรางวัล และการประมูลยังดำเนินการต่อไป จนจบที่ อันดับหนึ่งประมูลไปเป็นเงินสูงกว่าราคารางวัลถึง 50% (30$ บล็อกไม่ได้ระบุชัดเจน)

ผู้เขียนบล็อก ก็เล่าต่อครับว่า รูปแบบการประมูลมันมาลงเอยแบบนี้ได้อย่างไร ก็คือ ผู้ประมูลแต่ละคนเริ่มเรียนรู้แล้วว่า ถ้าหากตัวเองประมูลได้อันดับสองจะต้องจ่ายเงินโดยไม่ได้รางวัล ก็คือถ้าประมูล 19$ แต่ไม่ได้เงินรางวัล ก็ต้องจ่ายเต็มๆ 19$ แต่ถ้าประมูลให้ชนะที่ 21$ ถึงต้องจ่าย ก็จ่ายแค่ 21-20 = 1$ เพราะฉะนั้น  เกมส์นี้ ทำให้คนที่เล่นที่ประมูลไปแล้ว อย่างน้อยสองคนที่อยู่ในสถานะแค่ จ่ายน้อย หรือจ่ายมาก

ผู้เขียนบล็อกเค้ายังเล่าต่อไปถึงการประมูลในเว็บไซต์ที่ต้องจ่ายค่าธรรมเนียมการประมูลทุกๆครั้งของการประมูล ที่ทำให้เจ้าของเว็บ กำไรจากค่าธรรมเนียมมากกว่า ราคาของที่ประมูลได้เสียอีก

ส่วนตัวผมหลังจากที่อ่านบทความแล้ว ทำให้รู้สึกเปรียบเทียบกับสถานการณ์ในบ้านเราน่ะครับ เหตุการณ์การประมูลในห้องเรียน เราจะเห็นว่า มีคนอย่างน้อย สองคน ที่ประมูลได้อันดับหนึ่งหรือสอง ที่แข่งกันเป็นอันดับหนึ่ง ส่วนที่เป็นอันดับสาม ก็หาทางเลิกระหว่างเกมส์ได้  ดังนั้น นรกจะเกิดขึ้นตอนช่วงท้ายเกมส์ ที่ คนสองคน แย่งกัน เป็นอันดับหนึ่ง เพราะอันดับสองมีราคาจ่ายที่แสนแพง ก็คือ มีแพ้ มีชนะ เกิดขึ้นแล้ว แถมราคาของความพ่ายแพ้ ก็แพงซะด้วย

คล้ายๆกับสถานการณ์บ้านเรานะครับ ผมว่า แต่ละฝักแต่ละฝ่าย มีต้นทุนอยู่ในการต่อสู้ห้ำหั่นกัน ถ้าแพ้ มีราคาที่ต้องจ่ายแพงแสนแพง บางคนจะต้องติดคุก บางคนจะต้องล้มละลาย เพราะงั้น แต่ละฝ่าย ถึงยอมแพ้ไม่ได้ ให้ตายก็ยอมไม่ได้

ย้อนกลับมาที่นักเรียนในห้อง ถ้า มีนักเรียนที่เข้าใจสถานการณ์ดีพอ ว่าจะเกิดเหตุแบบนี้ แล้วใช้วิธีที่สันติ โดยส่ง sms บอกเพื่อนๆในชั้นว่า

“ผม นาย ก. หัวหน้าประจำชั้นคนใหม่ของท่าน ผมทราบดีว่า ….. บลา บลา บลา…… ขณะนี้คุณครูกำลังหลอกให้ท่านเล่นเกมส์ที่ไม่ควรเล่น เอาเป็นว่า ผมจะเป็นคนประมูลเงิน 20$ ด้วยเงิน 1$ ให้ผมชนะ แล้วเอาเงินมาหารกันทั้งห้องนะครับ หากท่านต้องการฟังเสียงของผม กด 1”

เหตุการณ์ก็น่าจะจบลงด้วยดี ไม่ต้องมีการแก่งแย่งกันต่อไป

(ขำๆนะครับ ผมไม่ได้อยู่ฝ่ายไหนหรอกครับ เอาสถานการณ์มาเล่นมุข)

อ้างอิงเนื้อจาก : http://freakonomics.blogs.nytimes.com/2008/12/16/an-all-pay-auction/

หมวดหมู่:Witoonp Talk ป้ายกำกับ:
  1. ยังไม่มีความเห็น
  1. No trackbacks yet.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: